Metro Młociny. Huta, która dała nazwę okolicy, i stacja, na której po 25 latach skończono budować M1

Zdjęcie Marka Holzmana z 1962 roku: hale, kominy i suwnice na płaskim polu, dookoła nic. Pięć lat wcześniej z pieców Huty Warszawa wyszła pierwsza stal. Wieś Młociny, włączona do Warszawy dopiero 14 maja 1951 roku, przestała być wsią. Zakład zmieniał potem nazwy i właścicieli, ale okolicę nazywa się po nim do tej pory: Huta.

Wieś królewska, pałac i lotnisko

Młociny były wsią królewską już w 1580 roku. W latach 1752 do 1758 Henryk von Brühl, minister Augusta III, zbudował tu rezydencję słynną z balów. Jego syn, generał Alojzy Fryderyk von Brühl, założył wytwórnię prochu i kul armatnich, po której została nazwa Prochownia. W 1907 roku magistrat kupił około 110 hektarów lasu i założył park Młociński. W latach trzydziestych spółdzielnia „Miasto-Ogród-Gaj” planowała tu osiedle. Do 1951 roku Młociny były siedzibą gminy, a przy wsi działało lotnisko, zlikwidowane w roku włączenia do miasta.

Sto pięćdziesiąt hektarów stali

Hutę zaczęto budować w 1952 roku na 150 hektarach. Była jedną z kluczowych inwestycji planu sześcioletniego; według IPN miała dać Warszawie silną klasę robotniczą. W 1957 roku ruszyła odlewnia staliwa, w 1958 stalownia z piecami elektrycznymi i martenowskimi, do 1965 roku kuźnia, walcownie i ciągarnia. 26 marca 1960 roku o 18.18 pierwszy piec martenowski dał pierwszą stal. W tym samym 1957 roku przy zakładzie powstało koło sportowe Hutnik, późniejszy klub. W 1974 roku hutę odznaczono Orderem Sztandaru Pracy I klasy.

Po Sierpniu 1980 zakładowa „Solidarność” była jedną z najliczniejszych w Regionie Mazowsze. Ksiądz Jerzy Popiełuszko został kapelanem hutników; po jego śmierci to oni dbali o pamięć o nim. W 1992 roku hutę przejął włoski koncern Lucchini i zakład nazywał się Huta Lucchini Warszawa. W 1998 roku ruszyła nowa stalownia z piecem elektrycznym na 80 ton. W 2005 roku zakład kupił Arcelor, a po fuzji z Mittalem w 2006 roku powstała nazwa ArcelorMittal Warszawa. Huta produkuje stal szlachetną, w 2008 roku uruchomiła nową walcownię prętów.

Koniec linii

Pierwszą uchwałę o budowie metra Warszawa podjęła w 1925 roku. Głębokie metro zaczęto kopać na Pradze w 1951 roku i porzucono w 1957. Budowę dzisiejszej pierwszej linii rozpoczęto 15 kwietnia 1983 roku na Ursynowie, pierwszy odcinek do Politechniki otwarto 7 kwietnia 1995. Potem linia rosła na północ stacja po stacji. 25 października 2008 roku otwarto trzy ostatnie: Stare Bielany, Wawrzyszew i Młociny. Od pierwszej uchwały minęły 83 lata, od pierwszego pala 25.

Stacja Młociny leży wzdłuż Kasprowicza, przy skrzyżowaniu z Nocznickiego, 7,3 metra pod ziemią. Ma dwa perony boczne po 4,5 metra szerokości i tory pośrodku; na północ odchodzą tory odstawcze, ułożone tak, by linię dało się kiedyś wydłużyć: do Łomianek, na Chomiczówkę albo pod Wisłą na Białołękę. Nad stacją zbudowano węzeł z pętlą tramwajową, dworcem autobusowym i parkingami Parkuj i Jedź. To największy węzeł przesiadkowy w Warszawie.

Dziesięć minut między tramwajami

Pętla tramwajowa jest częścią węzła, więc do metra idzie się bez wychodzenia na ulicę. Hutę widać z Kasprowicza: ogrodzenie, hale i kominy zaczynają się po drugiej stronie ulicy Zgrupowania AK „Kampinos”. Kto ma więcej niż dziesięć minut, może dojechać autobusem w stronę pałacu Brühla i parku Młocińskiego nad Wisłą, gdzie zaczynała się historia tej okolicy.

Dojeżdżają tu metro M1, tramwaje 2, 6, 11, 16, 22, 23, 26, 28 i 33 oraz autobusy, między innymi 103, 114, 150, 156, 184, 203, 210, 250 i 511, a także podmiejskie 712, 750 i 755.